Bureau de Change Architects
Zdjęcia Gilbert McCarragher
Odnowa kamienicy przy Riding House Street w Londyńskiej dzielnicy Fitzrovia jest sztuką detalu. Budynek korzysta ze znanych elementów, ale wykorzystuje je w nowatorski i niezwykle przemyślany sposób. Klasyczny język architektoniczny w nowoczesnym wydaniu.
Riding House Street cechuje szczególna różnorodność stylistyczna. Zaczynając od kościoła All Souls autorstwa Johna Nasha na jej najbardziej wschodnim krańcu, ulica przeskakuje w sposób nieuporządkowany od XIX-wiecznych tarasowych kamienic, przez powojenne budynki komercyjne, betonowe konstrukcje płytowe, aż po XX-wieczne bloki mieszkalne. Tę fragmentaryczną estetykę spaja użycie cegły. Miejscami jest tak wszechobecna, że tworzy nawet nawierzchnię ulicy. The Interlock przyswaja tę historię i kontynuuje ją, czerpiąc z różnorodności sąsiadującej XIX-wiecznej zabudowy. Jego niezwykła ceglana elewacja sprawia, że budynek staje się niejednoznaczny – historyczny i współczesny, znajomy, a zarazem obcy.
Porzucając tradycyjne wymiary londyńskiej cegły, opracowano zestaw 44 zdeformowanych, pozornie niemożliwych do ułożenia glinianych bloków. Wzory widoczne na powierzchni elewacji są częściowo inspirowane relacjami pomiędzy materiałami, a konstrukcją. Cegły zdają się nachodzić na przeszklenia, pęcznieć i wyginać się pomiędzy kondygnacjami oraz cofać się, tworząc dynamiczne obramowania podkreślające obrys budynku. Dla przechodniów cegły wyglądają, jakby zmieniały kształt i skręcały się niczym tryby mechanizmu. Dzięki trójwymiarowemu modelowaniu elewacji, każdą jej płaszczyznę można było indywidualnie dopasować do wymogów konstrukcyjnych i produkcyjnych.
Za elewacją znajdują się trzy nowe lokale mieszkalne oraz kawiarnia na poziomie ulicy, wraz z galerią poniżej. Regularność proporcji elewacji i rytm otworów okiennych maskuje złożoność bryły budynku. Od tyłu obiekt ukształtowano jako sekwencję nałożonych na siebie brył o zróżnicowanych rozmiarach. Każda kolejna kondygnacja jest płytsza od poprzedniej – najgłębszy rzut znajduje się na dole. W tej tarasowej formie umieszczono system głębokich studni świetlnych i świetlików, które prowadzą światło dzienne do centrum i na obrzeża budynku, tworząc na najniższych kondygnacjach wewnętrzne patia, a na pozostałych – doświetlone szyby. Od strony ulicy pomieszczenia wychodzą na ruchliwą przestrzeń miejską, a na wyższych piętrach także na dachy i kopuły okolicznych budynków. Światło docierające do tyłu budynku jest bardziej rozproszone, co wprowadza spokój do prywatnych wnętrz.
